En toen stuiterde daar ineens vanuit het niets Paul Turner de huiskamer binnen. In skinny jeans en een even fout hemd, alsof hij stiekem weg was gelopen bij het ochtendappel van de plaatselijke kazerne.
Niemand kon om zijn aanstekelijke optreden, zijn goddelijke haardos en het alom aanwezige okselhaar heen. En zo deed hij precies waar vrijdagavondtelevisie voor bedoeld is: Hij toverde een lach op ons gezicht en zorgde dat de hele natie (of op z'n minst 20% daarvan), met zijn high-pitched 'Valerie' nog op het trommelvlies, vrolijk in slaap viel.