De helden uit mijn jeugd: Wubbo

Wubbo Ockels speelt met een druppel sinaasappelsap tijdens zijn Space Shuttle missie

Wubbo Ockels. Alleen zijn naam had al iets magisch. Zijn beroep sprak nog veel meer tot de verbeelding. Dankzij Wubbo las de TV dokter alle ruimtevaartboeken uit de bibliotheek van voor naar achter, wilde zij astronaut worden en deed zij goed haar best op school.

Oh Oh Humberto

TV recensent Hans Beerekamp van de NRC zit zonder digitale televisie. En zoals het een customer-minded provider als @UPC en een postorderbedrijf in de 21e eeuw betaamt, duurt het dan kennelijk een paar dagen om een nieuwe decoder geleverd te krijgen. Daar helpt geen liever TV dokter aan. Je kreeg vroeger per trekschuit sneller je zaakjes voor elkaar, maar dat zal de vooruitgang wel wezen. Hoe het ook zij, dankzij deze abominabele klantenservice kan hij alleen analoog kijken en niets opnemen. Goed nieuws voor de publieken, maar jammer voor Hans was dat niet waar het gisteravond allemaal gebeurde. Wie tegenwoordig zo tegen het eind van RTL late night naar Pauw en Witteman zapt voelt zich alsof hij van een gezellig feestje zo op een crematie belandt. De energie loopt zo het doucheputje in.

A u het de TV dokter vraagt, wil Paul gewoon liever thuis naar Humberto kijken dan zelf op dat tijdstip in de studio zitten. In Hotel Americain is er altijd leven in de brouwerij. Gisteren iets teveel, omdat de een of andere gestoorde idioot over de desk van @Luuk naar de gastentafel meende te moeten jumpen. Humberto loste het professioneel op, door te zeggen dat er iets 'omviel', maar de meneer in het lichtblauwe poloshirt net achter Humberto greep naar zijn borst en keek of hij zojuist een hartverzakking had gehad. Bij de TV dokter schieten er dan altijd meteen allerlei rampscenarios door het hoofd. Want het zal toch niet dat.... (vul in een gedachte die je maar beter niet hardop kunt uitspreken). Gelukkig werd de oproerkraaier meteen overmeesterd (was dat de beveiliging van Humberto of van de miljonair aan tafel?) en merkte John de Mol als vakman direct op "goed voor je kijkcijfers".

Gelukkig waren er nog Twitteraars met digitale TV die de boel wel even konden terugspoelen.

Gelukkig had Humberto geen ongenode gasten nodig om kijkers te trekken, dat deden zijn tafelgasten wel: Die springende malloot interrumpeerde toevallig een droomuitzending (terwijl Luuk een filmpje over drie honden en een worst liet zien, hoe belabberd is je timing dan?). Humberto had namelijk Ilse de Lange en Waylon in de studio (op zich al winst natuurlijk, want dat betekende dat Pauw en Witteman ze niet hadden) en het was een uitzending waarin Ilse de harten van heel Nederland won (voor zover ze dat op het podium in Kopenhagen nog niet gedaan had). Ilse maakt van haar hart nooit echt een moordkuil en dat de tranen op de loer liggen bij een gesprek over haar overleden vader daar kijkt niemand van op. Maar dat ze onverwacht brak toen ze vertelde hoe, na al die jaren leuren om in het buitenland je muziek aan de man te brengen, Universal nu op zondagavond bij haar aan de keukentafel zat om dat zo snel mogelijk voor elkaar te krijgen... dat moment was een juweeltje. En alsof regisseur Pannekoek nog aan de knoppen zat werd het ook nog eens in een mooie close-up in beeld gebracht. Dat kan Humberto onmogelijk aan hebben zien komen. Maar, vakman die hij is, hij verdiende het wel. Wat een machtig mooie televisie.

 Er zijn momenten die je je jaren later nog kan herinneren. Zo weet de TV dokter nog goed dat ze Ilse de Lange voor het eerst op televisie zag. Het was jaren terug. Ze vertelde dat ze in een schoenenwinkel in Almelo werkte, maar liever Country wilde zingen. En in die ene zin, over Universal aan de keukentafel, vatte ze die reis van de schoenenwinkel naar op één in vrijwel heel Europa samen. De TV recensent van de NRC heeft wat gemist. En dat album van de Common Linnets is trouwens ook best om aan te horen. Er moeten heel wat meer Hollanders een kruk opeten dan alleen Albert Verlinde.

What do you make?

Over de radio

In langvervlogen tijden, die De Jaren Tachtig worden genoemd (en waarschijnlijk officieel De Jaren Tachtig Van De Vorige Eeuw, niet te verwarren met het tijdperk waaruit De Tachtigers stammen en godzijdank houdt de verwarring daarbij op en hadden we eerder niet de behoefte onze jaartelling op een zodanig inexacte manier te benoemen), bracht de TV dokter veel tijd door voor de radio. 'Los Vast' met Jan Rietman op zaterdag, 'Het Weeshuis van de Hits' en 'Lieve Paul' op zondag. En dan niet als passieve consument, maar als bevlogen eindgebruiker. Het was een hele toer om precies op het goede moment op Record-Play te drukken op de radiocassettespeler om zo net genoeg van het intro, maar niet al teveel van de immer druk doorpratende diskjockeys op te nemen. Achteraf nam zij, als sound editor avant la lettré, dan nog net die ene seconde pauze extra op, zodat de stem van de presentator met nog net een lettergreep werd teruggedrongen.

Good times.

Vervolgens kwam er een periode waarin zij de radio volledig negeerde. Huiswerk maken hoefde niet meer en dus was de behoefte aan Gijs Staverman ook verdwenen. Haar eerste studentenkamer was niet groot genoeg voor het formaat van de stereotorens destijds en tegen de tijd dat die er wel in paste, kwam Napster op en kon je ineens (mits je alle geduld van de wereld of een snelle inbelverbinding had) hele liedjes zonder het gepraat van de diskjockey downloaden. Waarom zou je ooit nog naar de radio luisteren? De TV dokter werd ouder en kreeg behoefte aan rust aan haar hoofd. Niet altijd dat getetter van muziek en oeverloos gezwets (grootste gruwel heden ten dage: deze moppenjingle met de nog veel minder grappige moppen die de ether ingeslingerd worden).

Misschien is het de leeftijd, misschien is het de kracht van het fenomeen radio dat na al die jaren nog steeds niet blijkt uitgewerkt, maar sinds kort heeft zij de radio herontdekt. Er blijkt niets rustgevender dan op zondagochtend luisteren naar Vroege Vogels. De TV dokter heeft niets met die beesten, of met natuur in het algemeen, maar vreemd genoeg blijkt een programma waarin journalisten achter de gekraagde roodstaart aan naar Afrika afreizen om vanuit een duinpan in de Sahel verslag te doen dus machtig interessant. Want je blijkt rustig uren lang (en weken achter elkaar) over vliegroutes en grauwe kiekendieven te kunnen praten. Wat een verademing in een tijd waarin je elk uur Nu.nl moet checken omdat je anders bij het avondjournaal al zo genadeloos achterloopt dat het breaking news van die dag al lang vergeten is*. 

Radio 1 blijkt therapeut, bibliotheekboek en zennmassage ineen. Afgelopen week kon de TV dokter niet slapen en toen bleek dat heel veel mensen daar midden in de nacht last van hebben. Die bellen dan allemaal naar 'Nachtzuster' van Omroep Max om vragen te beantwoorden die je ook gewoon zou kunnen googelen. Maar zoals de presentatrice zei: "Als we dat allemaal gingen doen, betekende dat het einde van dit programma". Ze had gelijk. Nachtzuster is zoals een verjaardagsfeestje vroeger was, zonder internet. Niks niet 'we zoeken het even op', maar het ene wilde idee na het andere (want die nachtelijke inbellers zijn doorgaans interessante zielen en veelal ouderen met weliswaar een verstoord slaap/waakritme, maar ook een schat aan levenswijsheid). Gisteren ontdekte de TV dokter het nieuwste juweeltje: 'OVT', een pratend geschiedenisboek waarbij het aangenaam vertoeven is. Nog even en de zondag is weer zoals hij vroeger was: gekluisterd aan de radio. Nu alleen nog uitzoeken hoe je op je iPhone tegelijkertijd naar Radio 1 kunt luisteren en op Record-Play kunt drukken.

*"De ramp Zuid-Korea..." begint de nieuwslezer dan, waarna je zelf door je twitterfeed moet terugscrollen om erachter te komen waar hij/zij het in vredesnaam over heeft en waar er eerder die dag iets mis is gegaan**. De pushberichten van de NOS lijken daarbij uitsluitend gereserveerd te worden voor het melden van de uitslag PEC-Ajax, niet voor zinkende veerboten of lawines in de Himalaya, maar dat is een andere ergernis.

** Had ik de radio maar aangehad op mijn werk, denk je dan. Maar ja, dat leidt weer zo af onder een vergadering.

Storium

Kijk nou toch eens. Dit is een spelletje waar je de TV dokter 's nachts voor wakker mag maken (al blijft ze er liever 's avonds wat langer voor op). Storium. Een computer game waarmee je samen met vrienden een verhaal schrijft. Vroeger deden we dat met van die omvouwverhalen, waarbij je een zin op een vel papier schreef, het papier omvouwde met hooguit de laatste paar woorden zichtbaar en je vriendje of vriendinnetje de volgende zin bedacht. Hilariteit was het gevolg, want het sprong natuurlijk van de hak op de tak en enige vorm van logica (of verhaal, for that matter) was ver te zoeken. Nou ja, u kent het well. Anderen hebben deze mooie jeugdherinnering ook al op soortgelijke omslachtige wijze weten te duiden.
Het zou natuurlijk logischer zijn om wel te kijken wat je aan input kreeg, tenslotte bestaat de hele vooruitgang van de mensheid bij gratie van het feit dat we kunnen voortborduren op het werk van anderen, maar ook dat blijkt geen garantie voor een heldere verhandeling en samenhang, getuige dit verhaal dat al sinds 1997 rondgaat op internet. Schuddebuiken van het lachen, dat wel.

Wat dat betreft zal het met Storium niet veel anders zijn. Het succes zal vooral staan of vallen met de vriendenclub die je uitzoekt om mee te gaan schrijven en hun gevoel voor storytelling en dramatische arcs. Of, bij gebrek daaraan, hun vermogen om met de tips uit de Storium software aan de slag te gaan. En natuurlijk kunnen we tegenwoordig al die verhalen ook meteen mooi verfilmen of animeren. Homerus zou willen dat 'ie het had gehad.

Er is natuurlijk alleen één probleem. Veel grote schrijvers zijn toch wat op zichzelf en stellen prijs op rust en privacy. En kluizenaars lijken niet echt de doelgroep voor zo'n collectief gebeuren.

Erop uit!

Lucy, verwacht in 2014, klinkt (en ziet eruit) als een film die het weer eens helemaal waard is om voor naar de bioscoop te gaan. Een typische groot scherm beleving waarbij je niet op de eerste rij moet zitten.

Don't get fooled!

1 april!