Everybody Dance

A-Movie-A-Day-At-Christmas: Maps to the stars

source: St. Petersburg Times/ZUMAPRESS.com
via http://content.time.com

Op elke straathoek van Hollywood staan mensen te zwaaien met een plattegrond. Zij verkopen de 'Movie Star Map', met daarop elke kronkelweg in de Hollywood Hills en iedere steeg in Beverly Hills en, nog veel belangrijker, alle adressen van film en tv sterren. Zo kunnen toeristen oooh-end en aahhh-end langs de monumentale villa's rijden in de door palmbomen geflankeerde straten.

In de praktijk rijd je vooral langs metershoge hekwerken en zie je geen flikker (gek hoor, dat ze ineens allemaal privacy willen). Bovendien is het overal uitgestorven (maar ja, ze zitten natuurlijk op hun ranch in New Mexico, of in een private resort op de Seychellen, of ze zijn op locatie in Nova Scotia), maar het geeft toch een goed gevoel om te dénken dat je lang het huis van Tom Cruise rijdt, terwijl je hoofdschuddend zegt "ik snap niet dat zo'n man op zo'n druk kruispunt pal aan Sunset Boulevard gaat wonen". Het zou te denken moeten geven over de kwaliteit van de Star Map en de juistheid van de adresinformatie. Toen de TV dokter lang, lang geleden een fanbrief aan Julie Andrews schreef kwam deze na een aantal weken ongeopend retour afzender. Er waren maar twee opties: of Julie Andrews was een bitch, of de informatie op de Star Map klopte niet. Het tere kinderhart van de TV dokter kon geen van beide opties aan.

In het kader van A-Movie-A-Day in de kerstvakantie, keek de TV dokter gisteren naar 'Map to the Stars'. Daarin blijft helemaal niets meer overeind van de Hollywoodfacade. Het duistere meesterwerk van regisseur David Cronenberg met een sterrencast bestaande uit onder andere Juliana Moore, John Cusack, Mia Wasikowska, Olivia Williams en Robert Pattinson maakt er geen geheim van een familiedrama van mythische proporties te willen vertellen. Dat het daarin slaagt is grotendeels te danken aan het script van Bruce Wagner, die met groot gevoel voor symboliek (water, vuur) ingrediënten uit Medea, Oedipus en Shakespeare mixt met de achterkant van Tinseltown (uitgerangeerde actrices, zweverige therapeuten, verwende en drugsverslaafde kindsterren).


Alles is dicht op de huid gefilmd en als kijker zit je bovenop de karakters. Zo zie je goed hoe geweldig Julianne Moore (ongebotoxed, naar het zich laat aanzien, met rimpels in haar voorhoofd en, hoe verfrissend, een gezichtsuitdrukking) de gepijnigde Havana Segrand gestalte geeft. Zo merk je dat je jezelf moet tegenhouden om de irritante Benjie (een kruising tussen Justin Bieber en Lindsay Lohan), niet door het scherm heen een linkse hoek te verkopen. Zo ga je mee in de tragiek van Dr. Stafford Weiss (John Cusack) en zijn vrouw Cristina (Olivia Williams).
Op de IMDB message boards is kritiek te lezen op de matige special effects en de amateuristische CGI tijdens één van de ontknopende scènes. Daar zit wat in. Laat dit echter vooral een teken zijn dat Cronenberg de volgende keer een grotere zak met geld mee moet krijgen, want 'Maps to the Stars' laat zien dat er ook in de 21e eeuw nog plaats is voor mythologie - al zijn de helden ver te zoeken en zit het monster vooral in de mensen zelf.

Vrede op aarde

Christmas 2014 - part 2

via @alexanderNL, @martijnjonk and @rjduin

Christmas 2014 - part 1

Als hier je hart niet van smelt, ben je koudbloedig.

Stoppen op het hoogtepunt

Iedereen weet dat je op het hoogtepunt moet stoppen. Weinigen doen het. Bij Recensiekoning zijn ze het verval voor geweest. De recensiedichtheid nam al wat af de laatste tijd*, dus de trouwe lezer voelde de bui wel hangen. Maar toen plotseling zomaar een recensie (over duizendmaal dank in het Zweeds) ineens de laatste ooit bleek te zijn geweest, kwam het einde toch nog onverwacht. Stoppen op het hoogtepunt: vijf sterren.

Het is lastig. Wanneer is genoeg ook echt genoeg? Hoe weet je of je even in een dipje zit, of op die allesvernietigende neerwaartse lijn op de parabool terecht bent gekomen? Ionica Smeets kan het ongetwijfeld wiskundig onderbouwen, maar in de praktijk is het allemaal lastig in te schatten. 

Is er nog hoop voor Will Smith, of had hij het beter bij Independence Day kunnen laten? Zijn casting in *SPOILER ALERT* 'A New York Winter's Tale' was in elk geval even onverwacht als ongeloofwaardig (evenals het feit dat *SPOILER ALERT* Colin Farrell daarin een knul van 21 moet voorstellen). 

Is Roodkapje op RTL4 de show waarmee Paul de Leeuw weer gaat pieken op zaterdagavond? De woorden 'we zijn bijna toe aan de eerste commercial break' klonken wat onnatuurlijk uit zijn mond en grapjes over een bruine Humberto Tan en een Turkse Toprak Yalciner lijken inmiddels steeds meer op uitlatingen die bij een ander tijdperk horen. Goed bedoeld, maar anno 2014 ongemakkelijk beladen en politiek incorrect. Eén ding is zeker: Bij Jacques d'Ancona leek de scherpte er inmiddels vanaf. Hij heeft wellicht te vroeg gepiekt, in een tijd waarin jureren slechts voorbehouden was aan het panel bij de Soundmixshow. Oh heerlijkheid der heerlijkheden als Jacques in het The Voice/Holland's Got Talent tijdperk tot wasdom was gekomen en de rol van Gordon als Jurylid des Vaderlands zou hebben vervuld. Hij zou als een Simon Cowell van eigen bodem de kandidaten vlijmscherp gefileerd hebben. 

Volgende week schijnt Henny Huisman terug te komen in een revival van de Soundmixshow. Stoppen op het hoogtepunt: ook vóór sterren. Je moet het maar kunnen...

* net als die bij de TV dokter, note to self

Storytelling

Zolang de mens bestaat, vertelt hij/zij verhalen ter lering ende vermaak. Dingen die je in verhaalvorm overlevert, blijven nu eenmaal beter hangen. Feitjes van de middelbare school zijn veelal in een zwart gat verdwenen (maak de TV dokter niet midden in de nacht wakker om een differentiaalvergelijking op te lossen), maar door de docent vertelde anekdotes staan nog in het geheugen gegrift ("Ik dicteer: In het land der breuken, heerst de gouden regel"). En een goed (of op z'n minst aanstekelijk) verhaal vormt de basis van elk TV programma waar je bij blijft hangen of iedere film waaruit je niet wegloopt.

Hoe belangrijk storytelling kan zijn, bleek maar weer toen de TV dokter gisteren boodschappen ging doen bij de Albert Heijn en daar viel voor... vis met een verhaal. Ze zocht een eenvoudig blikkie tonijn en kwam thuis met het conceptproduct FishTale. Jazeker, de TV dokter ging de dolfijnvriendelijkgevangenheid ver voorbij en zwichte voor 'Tonijn van Ali'.
Veel dichter kun je het gevoel dat je zelf met een hengel in het water zit niet benaderen: Ali Mohamed doet voor de tonijn wat Willem en Drees doen voor de locale aardbei.

Er bleek zelfs een You Tube filmpje te bestaan waarin je Ali aan het werk kon zien.

Hoewel... 

Ali heette nu ineens Hussein. Dat lekkere Maledievse ding waarmee je wel met je billen bloot melk uit een kokosnoot mee zou willen drinken was ineens in geen velden of wegen meer te bekennen. Bovendien moest de TV dokter om kans te maken op die reis naar de Malediven voor de verandering weer eens haar hele ziel en Facebookzaligheid aan de duivel verkopen. Het meest absurde element was echter nog wel het feit dat ze tevens tot in lengte van dagen (want 15 december 2014) het dekseltje van het blik tonijn (dat er zonder dat kartonnetje ineens heel saai uitzag) met de wincode moet bewaren! Is Ali nou helemaal van de ratten besnuffeld? Dat dekseltje wel in elk geval, als het tot na Sinterklaas op het aanrecht moet blijven bivakkeren. Had 'ie die wincode niet gewoon ergens op de kartonnen verpakking kunnen drukken?

De tonijn smaakte overigens niet echt bijzonder. Volgende keer wordt het weer gewoon John West*. Ook daar zit tenslotte een kekke website met een stoere visser achter. Move on over, kapitein Iglo.

* Sorry, Bart van Olphen, de 'sustainable fish lover' achter dit culinaire concept.