Rillingen over de rug

De TV dokter wil deze zomer nog twee films zien: 'Boyhood' en 'Lucy'. Voor de eerste is het tot nu toe veel te mooi weer geweest. De tweede draait pas sinds vorige week. Dat weet de TV dokter, omdat er overal filmposters in de tramhokjes hangen. Dit is de filmposter die de TV dokter vorige week zag en waarvan spontaan alle haren op haar armen overeind gingen staan:

Tot zover het mooie weer. De hemel brak open en huilde.

U moet weten, toen de TV dokter klein was had zij een leraar op de lagere school die als klein jongetje nog voor het verzet krantjes had rond gebracht. Hij kon prachtig over de oorlog vertellen. Om ervoor te zorgen dat het niet al te veel op een spannend jongensboek ging lijken, maakte hij met de klas ook altijd werkstukken. We kregen dan echte voedselbonnen om erin te plakken en schreven teksten waarvoor we eigenlijk nog veel te klein waren. Zoals 'nooit weer'. En we knipten slecht gekopieerde fotootjes uit om de boel te illustreren. Dit soort fotootjes:

De TV dokter moet de laatste tijd vaak terugdenken aan die lessen op de lagere school, want er is een hoop tuig van de richel dat de laatste tijd afglijdt tot een niveau waar haar de rillingen van over de rug lopen. En dus stond de TV dokter vorige week voor het eerst van haar leven klaar om een klacht in te dienen bij het meldpunt discriminatie. Niet omdat zij zich persoonlijk gekwetst voelde maar om een weemakend onderbuikgevoel van algehele onvrede te rapporteren. Helaas bleek je op de meldpunt website geen foto te kunnen uploaden. En dus besloot de TV dokter om hem dan maar hier te plakken, in haar huidige werkstuk. Als een melding van discriminatie. Als een aanklacht. Als een schreeuw van wanhoop. Zij had gehoopt dat de mensheid in de 21e eeuw een stukje wijzer was geworden. Don't prove her wrong, Nederland. Don't prove her wrong...

In de war

Waarom vind ik het erger dat er een vliegtuig vol Nederlanders door een raket uit de lucht wordt geschoten dan dat er raketten op de Gaza strook vallen?

Waarom zijn er al wel Maleisiërs en Australiërs op de rampplek maar nog geen Nederlanders, behalve journalisten?

Waarom schieten mensen überhaupt vliegtuigen uit de lucht?

Hoe kan het dat Air France een luchtruim mijdt, maar alliantie partner KLM niet?

Waarom applaudisseren mensen sinds Pim Fortuyn als er rouwwagens langsrijden?

Rouwwagens, zoveel rouwwagens.

Waarom vind ik oorlog pas echt erg als het dichterbij komt?

Waarom bestempelen we unaniem die pro-Russische separatistenrebellen tot tuig, maar niet onze eigen burgers die zwaaiend met jihad, kalifaat en ISIS vlaggen oproepen tot Jodenhaat in Den Haag?

Wat zegt het over Nederland dat er binnen 24 uur een stille, witte tocht en een agressieve, zwarte demonstratie kunnen plaatsvinden?

Is dat beschaving?

Is dat tolerantie?

En rouwwagens, zoveel rouwwagens.

Waarom?

Ik weet het niet.

De Nieuwe Piet

De hittegolf lijkt voorbij. En terwijl de Oranje koorts nog aan het stijgen is, zijn de gemoederen rondom het meest recente Zwarte Pieten debat weer wat tot bedaren gekomen. Ook de TV dokter heeft tijd gehad om alles even te laten bezinken. En hoewel het te idioot voor woorden is om het er bij het aanbreken van de zomer over te hebben, wil zij er toch nog wat zinnen aan wijden.


Al eerder schreef zij over de oorsprong van Zwarte Piet. Dat tradities evolueren is vanzelfsprekend. Maar zelden ben je aanwezig bij het moment waarop er een sprong plaats vindt. Evolutie wordt doorgaans gezien als een geleidelijk proces. Maar af en toe moet er natuurlijk een aardverschuiving plaatsvinden. Een catastrophe. Met het presenteren van de meest recente versie van Sint's rechterhand, zeg maar Piet 2.0, afgelopen week bij KvdB, leek dat moment daar. Er was een duidelijke verandering in het plaatje te constateren. Geen kroeshaar: à la. Geen grote oorringen meer: tot daaraantoe - het kan tenslotte niet alles goud zijn, wat er blinkt. Je kunt er van alles over bedenken (al moet de TV dokter toegeven, zij had nooit gedacht dat het kroeshaar en de juwelensmaak van Sint's knecht hulpje personeel nou de meest prangende heten hangijzers waren voor de anti-Piet lobby). Maar wat moeten we met dit melkchocolade bruinen gelaat van Piet 2.0? Zwart is immers zwart. Niet donkerbruin, niet lichtbruin. Nee, zwart. Geen mens is het echt helemaal - pikzwart. Zelfs de meest donkere Ghanees niet. Het is de ultieme kleur voor een sprookjesfiguur. Zelf had zij Piet dus definitief een paar tinten donkerder geschminked. Rick Black, Warm Black, Cool Black, als het maar een eenduidige en geaccepteerde CMYK tint was. Al het drukwerk gestandaardiseerd. Alle schmink uit de inktjetprinter. Persoonlijk vindt de TV dokter het een discutabele 'progressie' om na alle discussies Zwarte Piet om te vormen tot een Bruine Piet. Alsof Sint alleen maar tropische gastarbeiders in dienst heeft, of een wel heel selectief voorkeursbeleid hanteert bij zijn sollicitaties.
Het grote voordeel is wel, dat Piet 2.0 jaren meekan. De mensheid evolueert op termijn allicht door tot de ultieme smeltkroes. Op een geologische tijdschaal is prachtig lichtbruin voor Homo Sapiens straks de norm. En dan is Piet, zwart of niet, gewoon 'gewoon'. Tot die tijd moet de tere kinderziel, en vooral de liefhebbende ouder die graag een koddige anekdote aan ons Nationale Sprookjesevenement wil ophangen, het even zien te redden met deze nieuwe legende. U krijgt hem vandaag gratis en voor niets van de TV dokter:

Waarom alle Pieten bruin zijn

Het was warm in Madrid, midden in de zomer. Sint slenterde achter zijn rollator door de gangen van het paleis. Hij zocht de WC. Tenminste, dat dacht hij. Hij kon het zich niet meer precies herinneren. Of hij moest plassen wist hij ook niet meer zo zeker. Misschien wel. Misschien niet. Dat zou hij straks vanzelf wel merken, als hij de WC eenmaal gevonden had.
Sint kwam bij een T-splitsing. Hij kneep in de handrem van de rollator en stopte. Links? Of rechts? Alle gangen leken ook zo op elkaar. Sint twijfelde. Rechts. Hij wist het zeker. Dacht hij. Sint duwde de rollator de bocht om. Voetje voor voetje liep hij de lange door. Hij rilde. Zijn tabberd lag ergens anders in het paleis. Op zijn werkkamer, waar hij eerder die middag nog gedichten had geschreven. Daar scheen de zon naar binnen. Daar was het warm. Maar hier, achter de oeroude, dikke stenen muren, was het koel. "Goed geïsoleerd" noemde de Huishoud Piet dat. En "Beter voor het milieu dan een dikke, vette airco". Weer bibberde de oude Sint van de kou. Inmiddels was hij vergeten dat hij naar de WC op zoek was geweest. Hij hoefde ook niet meer te plassen. Dat was niet zo gek, want Sint had de hele dag nog niks gedronken. Dat was natuurlijk heel ongezond, nu Madrid al dagen zuchtte en steunde onder een verzengende hittegolf. Maar er was niemand die hem wat was komen brengen. Geen koffie. Geen thee. Geen glas warme anijsmelk, waar hij altijd zo van genoot in de middag, net voor hij een middagdutje deed. Hij had de hele dag geen Piet gezien.
Er werd namelijk bezuinigd, bij Sint BV. Ze moesten inkrimpen. Al heette dat op papier "efficiënter werken". En omdat het bedrijf zich geen tanende productie kon veroorloven, konden er in de pakjesfabriek en bij de afluisterdienst geen klappen vallen. Dus moesten elders in de organisatie de bankschroeven worden aangedraaid. De zorgsector was het eerste slachtoffer. Huilend waren de Kamer Pieten voor het laatst bij Sint langs geweest. Ze hadden hun haren met zorg gekruld, hun mooiste petten met zeldzame struisvogelveren opgezet en hun duurste oorbellen ingedaan. Sint had niet echt door gehad dat ze extra hun best hadden gedaan, maar ze vonden het zelf fijn om te weten dat ze er tijdens hun laatste dienst piekfijn uit hadden gezien.
Toen ze aan het eind van de werkdag voor de allerlaatste keer door de paleispoort naar buiten gingen, moesten de Kamer Pieten hun gouden oorringen inleveren. Sommigen stribbelden tegen, maar het verzet was tevergeefs. De oorringen werden omgesmolten, bromde een Dikke Piet uit de financiële sector. Het geld was nodig om het slinkende kapitaal van Sint BV te verhogen. "Zakkenvuller", siste een klein Kamer Pietje dapper. De tranen biggelden over zijn wangen toen hij zijn oorringen inleverde. Nu was hij alles kwijt. Zijn startersbaan (zijn allereerste, echte baan) was tot daaraantoe, al zou het niet meevallen om in de crisis weer iets nieuws te vinden. Maar dat hij zelfs zijn oorringen moest inleveren, die hij altijd zo trots had gedragen (ook al waren ze onhandig, je bleef er altijd wel ergens mee haken - sommige Pieten hadden zelfs hun oorlellen uitgescheurd en sinds een paar jaar vergoedde de zorgverzekering dat niet meer en moest je zelf voor de kosten van dat bedrijfsincident opdraaien, iets wat flink in de papieren kon lopen)... dat maakt hem ontroostbaar.
In de verte hoorde Sint lawaai. Voetje voor voetje schuifelde hij achter zijn rollator in de richting van het geluid. Het waren stemmen. Maar de Sint kon niet verstaan wat ze zeiden. Het was allemaal Abracadabra, wat hem betrof. Aan zijn rechterhand stond de deur naar een grote ruimte open. "Chocolade - Afdeling Puur", meldde het bordje naast de deurpost. Sint las het niet. Dat het de Chocoladefabriek was, wist hij zo ook wel. Hij rook het. Die geur herkende hij uit duizenden. Dit was een oude geur, die nog goed in zijn herinneringen lag opgeslagen. "Oh, kom er eens kijken!" zei Sint opgetogen, tegen niemand in het bijzonder. Hij liet zijn rollator achter op de gang en doolde door de fabriek. Zijn ogen begonnen te fonkelen bij het zien van zoveel fijns. Al die cacao, al die letterpracht. Niks WC. Dit moest geweest zijn waar hij naar op zoek was.
Het was een herrie van je jewelste. Overal liepen Pieten te rennen en te vliegen, terwijl ze onbegrijpelijke woorden naar elkaar schreeuwden. Sint riep: "Makkers, staakt uw wild geraas!" Maar zijn oude, broze stem kwam niet boven het geluid van de 3D chocoladeletterprinter en de lopende band uit. "Piet! Piet!" Het was een loze kreet. Hij herkende geen van hun gezicht en geen van de Pieten reageerden. Sint tikte er eentje op zijn schouder. "Zeg Piet, ik zat te denken..." De Piet draaide zich om, knikte beleefd, mompelde weer iets onverstaanbaars en richtte toen zijn aandacht weer op de stroom aan chocoladeletters die hij in dozen moest stapelen.
Sint verstijfde. Er klopte iets niet. Waarom waren alle Pieten alleen maar aan het werk? Waarom keken ze allemaal zo moe? Waarom maakte er niemand grapjes? Waarom haalde er niemand malle, acrobatische capriolen uit? Sint wankelde en verloor zijn evenwicht. Hij zou op de grond zijn gevallen, maar... hij werd net op tijd opgevangen door twee stevige armen. Verward keek Sint naar zijn redder. "Dikke Piet" mompelde Sint. "Zo, ouwe baas, zijn we weer aan de wandel?" zei Dikke Piet. Hij leidde Sint de fabriekshal uit, terug naar zijn rollator. Zodra de Sint houvast had, richtte Dikke Piet zijn aandacht weer op de iPad in zijn handen. "Dat is een mooi ding", zei de Sint. Dikke Piet humde bevestigend. Hij was alweer afgeleid door de staafdiagrammen die de wekelijkse productie weergaven en de grafieken met aandelenkoersen van Sint BV. "Dikke Piet", zei Sint, "waarom praten de Pieten niet met me?" Dikke Piet keek de Sint verbaasd aan. "Dat vraagt u elke dag. Dat heb ik al gezegd, ze praten geen Nederlands. Of Spaans. Ze komen uit Bangladesh. Lagelonenlanden, weet u wel." Hij zwaaide met zijn iPad. "We zouden de hele productie uitbesteden, maar de melkchocolade smolt er in de hitte en na weer een overstroming staat de boel er sowieso op instorten. Dus nu doen we het andersom. Zij naar hier. Dat scheelt een slok op een borrel." "Ik begrijp er niks van" zei de Sint, "maar een borrel lust ik wel." Dikke Piet luisterde al lang niet meer. Hij liep de gang in. Voor hij om de hoek verdween riep hij over zijn schouder "u vindt de weg wel terug hè?" En weg was hij. Voetje voor voetje schuifelde de oude Sint door de lange gang van het paleis. Hij zocht de WC. Dacht hij.

Manifest

Soms zijn er dingen die je eigenlijk niet wilt doen, maar toch niet kunt laten. Kijken naar 'The Human Centipede' bijvoorbeeld. Of naar de beelden van een beveiligingscamera bij een museum in Brussel, omdat je je simpelweg niet kunt voorstellen dat iemand daar op klaarlichte dag een kalashnikov uit zijn tas haalt en ermee schiet om daarna rustig weg te lopen. Vanmiddag las de TV dokter het 140 pagina's tellende manifest van de 22-jarige Amerikaan die in California op een killing spree ging. Voor wie ook nieuwsgierig is: het staat hier.

Het leest als een roman. Of een filmscript. En het treurige is, dat het ook nog eens goed geschreven is. De TV dokter zou haast zeggen dat je kunt zien dat hier de zoon van een regisseur de pen heeft opgepakt. Je ziet het zo voor je. Het stille jongetje met grootheidswaanzin, opgroeiend in een welgesteld Hollywoodmilieu en omgeven door een cast die zo uit The Hills weg lijkt te zijn gelopen. Beschadigd door de scheiding van zijn ouders, ontevreden met zijn kleine postuur, zich op school een social outcast voelend tussen al die populaire surferboys en blonde beachbabes (laten we wel wezen, Southern California kan wat shallow zijn). Tijdens de puberteit verslaafd aan world-of-warcraft rakend, continu in therapie en ergens, tijdens diezelfde puberteit, ondanks (of misschien wel dankzij) alle weelde diep ongelukkig. En op de een of andere volslagen verknipte manier overtuigd van het feit dat hij recht heeft op sex. Op het feit dat vrouwen aan zijn voeten zouden moeten vallen. Op rijkdom en een leven vol rozengeur en maneschijn. Het leest als een prachtig, getergd romanfiguur maar het bleek helaas het echte, ontspoorde product van het leven achter de Hollywood facade.

De TV dokter weet het even allemaal niet meer. Gelukkig schijnt de zon vandaag. Maar ja, dat deed hij ook in Isla Vista.

Sunset in Isla Vista

De laatste P&W

Het had zo mooi kunnen zijn. Pauw en Witteman (#penw) sloten hun duümviraat af met een grote terugblik op de afgelopen jaren. Het werd een soort live compilatie: de studio zat bomvol gasten die in groepjes aan tafel mochten komen vertellen hoe het was om daar aan tafel te hebben gezeten, daarbij ondersteund door leuk videomateriaal uit de oude doos (want hoe snel ziet iets er gedateerd uit, als je kijkt naar de beelden van Alexander Pechthold en Beatrice de Graaf uit 2007). Ze waren er allemaal, inclusief Wouter Bos, die voor de gelegenheid weer zo'n gekmakend overhemd aan had getrokken (de TV dokter geeft eerlijk toe: met Wouter zou ze zo een beschuitje willen eten). Het was alleen wat aan de fletse kant, alsof het iets te vaak in de was had gezeten. Je zag Alexander (het overhemd netjes tot bovenaan dichtgeknoopt) verlekkerd kijken naar het begin van Wouter's sternum, waar de frisse lucht lekker overheen kon strijken en de huid kon ademen, aangezien je het jezelf als ex-Politicus nu eenmaal kunt veroorloven wat minder knoopjes dicht te doen.
Waarvoor dank, Wouter. Waarvoor dank.

Wouter Bos (boven) stijf dichtgeknoopt in 2010 en (onder) als een zwoel zomerbriesje gisteravond.

Helaas meende de redactie van Mathijs van Nieuwkerk om een paar uur eerder het gras voor de voeten van beide heren te moeten wegmaaien, door het seizoen af te sluiten (Mathijs krijgt kennelijk al vakantie) met een soortgelijk concept: al zijn tafelheren en -dames mochten nog even aanschuiven om hun favoriete televisiemoment van het afgelopen jaar aan te kondigen. Veel meer dan dat was het niet. Lieve Mathijs, was dat nou nodig? Het kwam niemand uit. Pauw en Witteman niet. En je gasten ook niet, getuige de outfit waarin Halina was komen opdraven. Ze zag eruit alsof ze onderweg was naar de Oscars, in een bleekroze strapless galajurk. Een jurk waarover Twitterend Nederland zich direct opwond. Maar ja, je kon er ook moeilijk omheen.
Galajurken zijn ondingen. Ze zijn prachtig als je ermee op de rode loper poseert en stilstaat. Je kunt je er verder echter nauwelijks in bewegen. Trappen lopen is een crime en, zoals Halina gisteren demonstreerde, zijn ze ook niet gemaakt om mee op een klapstoeltje in het #DWDD publiek te zitten. Of om in gefilmd te worden in een medium closeup als tafelgast. In het publiek leek de galajurk een niemendalletje dat hard afstevende op een nipplegate. We hoeven echt niet preuts te doen met z'n allen, maar het leidde af, die twee borsten van Halina. Tijdens het gesprek met Geri Verbeet zat je gewoon met samengeknepen billen op de bank te hopen dat het gemoed van la Reijn binnen zou blijven en eenmaal aan tafel kozen cameraman en regisseur voor een shot waardoor Halina totaal naakt leek te zijn aangeschoven.
Wat later op de avond Twitterde Halina dat ze in de zaal zat voor de premiere van 'De Entertainer' met Gijs Scholten van Aschat. Zelf was zij een paar uur eerder het grootste entertainment voor de rest van Nederland geweest. En kennelijk was dat dus geen kwestie van aandachttrekkerij en overdressing geweest, maar was Halina simpelweg op doorreis naar de schouwburg even bij Mathijs aangeschoven. Ze zat er om Ilse en Waylon op het songfestival aan te kondigen. Een typisch gevalletje waarin een 'sorry Mathijs, ik kan niet die avond' een beter idee was geweest. Deze laatste uitzending van #DWDD maakte eigenlijk maar één ding duidelijk: Gerdie Verbeet moet heel snel in Zomergasten.

Take home message: Galajurken zijn ondingen en borsten zijn eigenlijk alleen maar onhandig. Of andersom, de TV dokter is er nog niet helemaal over uit.

De helden uit mijn jeugd: Wubbo

Wubbo Ockels speelt met een druppel sinaasappelsap tijdens zijn Space Shuttle missie

Wubbo Ockels. Alleen zijn naam had al iets magisch. Zijn beroep sprak nog veel meer tot de verbeelding. Dankzij Wubbo las de TV dokter alle ruimtevaartboeken uit de bibliotheek van voor naar achter, wilde zij astronaut worden en deed zij goed haar best op school.

Oh Oh Humberto

TV recensent Hans Beerekamp van de NRC zit zonder digitale televisie. En zoals het een customer-minded provider als @UPC en een postorderbedrijf in de 21e eeuw betaamt, duurt het dan kennelijk een paar dagen om een nieuwe decoder geleverd te krijgen. Daar helpt geen liever TV dokter aan. Je kreeg vroeger per trekschuit sneller je zaakjes voor elkaar, maar dat zal de vooruitgang wel wezen. Hoe het ook zij, dankzij deze abominabele klantenservice kan hij alleen analoog kijken en niets opnemen. Goed nieuws voor de publieken, maar jammer voor Hans was dat niet waar het gisteravond allemaal gebeurde. Wie tegenwoordig zo tegen het eind van RTL late night naar Pauw en Witteman zapt voelt zich alsof hij van een gezellig feestje zo op een crematie belandt. De energie loopt zo het doucheputje in.

A u het de TV dokter vraagt, wil Paul gewoon liever thuis naar Humberto kijken dan zelf op dat tijdstip in de studio zitten. In Hotel Americain is er altijd leven in de brouwerij. Gisteren iets teveel, omdat de een of andere gestoorde idioot over de desk van @Luuk naar de gastentafel meende te moeten jumpen. Humberto loste het professioneel op, door te zeggen dat er iets 'omviel', maar de meneer in het lichtblauwe poloshirt net achter Humberto greep naar zijn borst en keek of hij zojuist een hartverzakking had gehad. Bij de TV dokter schieten er dan altijd meteen allerlei rampscenarios door het hoofd. Want het zal toch niet dat.... (vul in een gedachte die je maar beter niet hardop kunt uitspreken). Gelukkig werd de oproerkraaier meteen overmeesterd (was dat de beveiliging van Humberto of van de miljonair aan tafel?) en merkte John de Mol als vakman direct op "goed voor je kijkcijfers".

Gelukkig waren er nog Twitteraars met digitale TV die de boel wel even konden terugspoelen.

Gelukkig had Humberto geen ongenode gasten nodig om kijkers te trekken, dat deden zijn tafelgasten wel: Die springende malloot interrumpeerde toevallig een droomuitzending (terwijl Luuk een filmpje over drie honden en een worst liet zien, hoe belabberd is je timing dan?). Humberto had namelijk Ilse de Lange en Waylon in de studio (op zich al winst natuurlijk, want dat betekende dat Pauw en Witteman ze niet hadden) en het was een uitzending waarin Ilse de harten van heel Nederland won (voor zover ze dat op het podium in Kopenhagen nog niet gedaan had). Ilse maakt van haar hart nooit echt een moordkuil en dat de tranen op de loer liggen bij een gesprek over haar overleden vader daar kijkt niemand van op. Maar dat ze onverwacht brak toen ze vertelde hoe, na al die jaren leuren om in het buitenland je muziek aan de man te brengen, Universal nu op zondagavond bij haar aan de keukentafel zat om dat zo snel mogelijk voor elkaar te krijgen... dat moment was een juweeltje. En alsof regisseur Pannekoek nog aan de knoppen zat werd het ook nog eens in een mooie close-up in beeld gebracht. Dat kan Humberto onmogelijk aan hebben zien komen. Maar, vakman die hij is, hij verdiende het wel. Wat een machtig mooie televisie.

 Er zijn momenten die je je jaren later nog kan herinneren. Zo weet de TV dokter nog goed dat ze Ilse de Lange voor het eerst op televisie zag. Het was jaren terug. Ze vertelde dat ze in een schoenenwinkel in Almelo werkte, maar liever Country wilde zingen. En in die ene zin, over Universal aan de keukentafel, vatte ze die reis van de schoenenwinkel naar op één in vrijwel heel Europa samen. De TV recensent van de NRC heeft wat gemist. En dat album van de Common Linnets is trouwens ook best om aan te horen. Er moeten heel wat meer Hollanders een kruk opeten dan alleen Albert Verlinde.